Uit de praktijk reïncarnatietherapie van
Marianne Notschaele © Uitgeverij RHA Reïncarnatietherapie
Jeugdherinneringen aan Noord-Amerikaanse
Indianen
JEUGDHERINNERINGEN
AAN NOORD-AMERIKAANSE INDIANEN
2005: Een artikel over de roman 'Zon in het Haar' van de Nederlandse schrijfster Inge Nicole Bak trekt
mijn aandacht en maakt me nieuwsgierig. Ik lees dat de vrouwelijke hoofdpersoon
in haar roman heen en weer geslingerd wordt tussen heden en verleden, tussen
westerse en Navajo-cultuur. Beschreven ervaringen kunnen waanvoorstellingen
zijn of misschien wel fragmenten uit vorige levens. Aan de lezer de keuze.
Het lijkt me een interessante roman om te lezen omdat
ik in mijn vergaarbak aan vorige levens nog ergens een Indianenleven heb
zitten. Daarom mail ik de auteur met de vraag of ze ‘Zon in het Haar’ misschien wil ruilen tegen mijn boek 'Boodschappenmeisje', want in mijn roman wordt een vrouwelijke
hoofdpersoon heen en weer geslingerd tussen toekomstvisioenen en vorige
levenservaringen. Aan de lezer ook de keuze: symbolisch of echt gebeurd? Een
grappige overeenkomst.
Inge vindt ‘t een goed plan, maar heeft geen
exemplaren meer over. We spreken af onze eerstvolgende boeken te ruilen.
2008: De tijd vliegt sneller voorbij dan we denken.
Eindelijk ruil ik mijn verhalenbundel 'Waarom
Esther geen Robinson werd' tegen
haar nieuwste roman 'Het Wachthuis' vanaf
dat moment mailen we regelmatig. Vriendschap, gestart via (Indiaanse?)
ruilhandel… je moet er maar opkomen …J
ç è 
Omdat Inge Bak geen exemplaren meer over had, kocht ik
de roman ‘Zon in het Haar’ gewoon in
de boekwinkel. Ik genoot van het verhaal en was tegelijkertijd blij verrast
door de vele jeugdherinneringen die de
beschreven Navajocultuur bij me opriep:
-
Als kleuter
vertelde ik mijn ouders gedecideerd ‘dat ik vroeger een Indiaan was’.
-
Ik wilde alleen
buiten spelen met een buurjongetje als we ‘in de wigwam mochten koken’(een
felgekleurde speelgoed-indianentent). Er is een foto van gemaakt: ik zit stralend
voor de wigwam, als Indiaan verkleed met afhangende verentooi op mijn hoofd en
‘oorlogsstrepen’ op mijn wangen. Ik wilde dolgraag op de foto, met mijn wigwam,
‘zo’n tent waarmee mijn volk rondtrok.’
-
De single
‘Wounded Knee’ van de popgroep Redbone uit 1973 draaide ik als 12-jarige grijs.
Of de zangers nou Noord-Amerikaanse Indianen waren of als zodanig uitgedost,
dat weet ik niet meer, maar het was een van de weinige Engelse liedjes die ik
luidkeels meeblèrde: ‘We were all wounded at Wounded Knee, you and me…’ Dat de tekst
ging over Indianen die afgeslacht werden door de blanken, begreep ik pas vele
jaren later.
-
Ik maakte
enthousiast cassetteopnames van Indiaanse PowWow-muziek en andere ceremoniële
Indiaanse trommelmuziek; toch wel apart voor een 10-jarig kind, nu ik er zo
over nadenk J
-
Gefascineerd keek
ik naar Nederlandse doven en hun gebarentaal. Het Indiaanse teken voor ‘dag’ of
‘nacht’ zag ik ze niet maken. Lang zocht ik als puber naar een boek waarin
stond hoe ik gebarentaal (opnieuw) kon leren. Ik wist ergens dat ik het al kon.
Wist precies hoe ik het rondje moest vormen (zon/maan) met mijn duim en
wijsvinger en de bijbehorende juiste handbeweging om een etmaal aan te geven.
-
Zomerschoenen,
het liefst droeg ik leren ‘mocassins’ met franje en kraaltjes op de voorkant.
-
Ik las natuurlijk
de hele serie van Karl May (Winnetou & Old Shatterhand) en kocht alle
boeken van mijn zakgeld over Indianen en het Wilde Westen die ik maar kon
vinden. Boeken met veel foto’s, want ik zocht de ‘oude plaatjes, zoals het er
echt uitzag’.
-
Minder leuke
spontane herinneringen probeerde ik zo snel mogelijk weg te stoppen als kind:
beelden van opgejaagd worden door de blanken, bijeengedreven worden in een van
de allereerste reservaten. De met pokkenvirus besmette dekens die de blanken
royaal uitdeelden onder Indianen… en waaraan ik en anderen stierven
(1860/1870?). Rillend van de koorts, in gevangenschap. Alles kwijt. Vrijheid,
land, paarden, tipi’s. Beschamend voor een krijger om niet meer te kunnen jagen
of vechten voor vrouw en kinderen…
Vanzelfsprekend dachten mijn ouders dat mijn interesse
voor Noord-Amerikaanse Indianen en reservaten voortkwam uit het kijken naar
cowboyfilms of het lezen van Karl May’s Winnetou. Maar ik wist niet beter dan
dat ik ooit een Indiaan was geweest. Dankzij kijken naar films en lezen van
boeken was het net alsof alles weer was zoals het hoorde te zijn.
Ik was blij om herkenning (oude foto’s in boeken) en
verdrietig vanwege heimwee naar de tijd dat ‘ik nog vrij was en kon jagen’. Als
ik een kudde bizons zag in een film, herinnerde ik me het donderende geraas van
de kuddes, de vrolijkheid die hoorde bij de jaarlijkse jacht op vlees. Pijn
deed het om naar cowboy/indianenfilms te kijken waarin de werkelijkheid niet
klopte. Volgens mij deden sommige regisseurs en acteurs maar wat. Dan leek ‘t
voor geen meter op ‘de tijd dat ik Indiaan was’. En al die blanken die speelden
dat ze Indianen waren, dat vond ik als kind pas echt gemeen! ‘Alsof ons hele
volk niet meer bestond…’
Mijn Indianen’hobby’ bereikte een hoogtepunt toen ik
een jaar of 16 was. Ik correspondeerde met Noord-Amerikaanse Indianen die
vastzaten in de gevangenis in de USA, zette me in voor Indiaanse
belangenorganisaties, was lid van speciale pro-Indianen clubs in Nederland en
daarbuiten, las de ‘Akwesasne Notes’ een krant die in reservaten door Indianen
werd gemaakt, vertaalde oude speeches van chiefs in het Nederlands. Iedereen
hoorde te weten ‘dat Moeder Aarde van iedereen was’. Al die vertalingen kwamen
prima van pas voor mijn Engelse lessen op school. Ik had echter geen idee dat
ik op onbewust niveau bezig was met een onaffe ‘strijd tegen de (blanke)
Amerikanen’. Dankzij mijn Indianenfascinatie rondde ik af, wat ik als Indiaans
krijger niet meer kon: waardig strijden voor mijn volk.
***
Al deze (jeugd)herinneringen kwamen boven bij het
lezen van de roman ‘Zon in het Haar’
van Inge Bak. Haar vrouwelijke hoofdpersoon balanceert in het verhaal op een
dunne scheidslijn tussen waanbeelden en echte ervaringen. De ene lezer zal haar
verhaal interpreteren als fantasie, geplaatst tegen een Navajo-achtergrond. De
andere lezer vist misschien uit de roman verwijzingen naar reïncarnatie en
vorige levens. De auteur zelf laat ruimte voor eigen verklaringen, zoals het
hoort bij een roman.
Hoe dan ook, mij leverde het zoveel jaar na dato een
kijkje op in mijn jeugdherinneringen die bij een Indianenleven hoorden. Het
vorige leven als Indiaans krijger heb ik nooit echt tot in detail bekeken. Ik
weet de hoofdlijnen, dat is voldoende.
Mooie ervaringen uit dat leven heb ik ‘onthouden’, ze
transformeerden als vanzelf tot hobby in mijn huidige leven. In jeugdjaren(*) worden er heel wat vorige levens automatisch
gladgestreken door dromen, spel of hobby. Onaffe rafels, het onwaardig sterven
door ziekte tijdens gevangenschap in een reservaat, ‘verwerkte’ ik door als
puber alsnog ‘de strijd’ aan te gaan met ‘de blanken’. Vanuit Nederland ‘vocht’
ik (ditmaal via brieven en artikelen) voor mijn Indiaanse broeders in Amerika,
al was het ruim een eeuw later. Net zolang, tot het genoeg was.
(*)
Een hobby van een kind kan gewoon een
hobby zijn, vanzelfsprekend. Maar probeer eens verder te kijken dan dit ene
leven van nu. Dan zie je miniatuur soldaatjes, cowboys, indianen en ridders aan
je voorbijtrekken. Luister eens met een ander oor naar kinderen als ze fanatiek
opgaan in hun (verkleed)spel. Je zult verbaasd zijn over wat ze zeggen of
roepen. Plaats dat eens in een andere tijd…
En bij volwassenen: sommige hobby’s of verkleedpartijen
zijn zo vreemd nog niet. Het is maar net aan welke personen, tijden of plaatsen
iemand bijzonder goede herinneringen heeft. Zulke goede herinneringen, dat
hij/zij zich graag uitdost ‘net als toen’. Zo krijgt een verkleedfeest als
karnaval of een fantasyspel ineens een totaal andere lading. Kwestie van anders
kijken naar fanatiekelingen in hun rol als zigeunerin, ridder, monnik,
hoveling, soldaat etc… J
Marianne Notschaele-den Boer
RHA Publishing
Op de website van Inge
Nicole Bak kunt u verder klikken naar haar algemene weblog en reikiweblog,
vol met prachtige verhalen.
.
Terug naar beginpagina voor
andere verhalen.
Naar informatie over
boek met vorige levensverhalen
© RHA Publishing, augustus 2008