Herinneringen van Rietje (53) aan een vorig leven in Atlantis  - Marianne Notschaele-den Boer

© Uitgeverij RHA Publishing/RHA Reïncarnatietherapie

 

 

             

 

 

DE KLOS VAN RUHMKORFF

 

Eén van de meest bijzondere herinneringen aan een vorig leven in Atlantis kwam van mijn eigen moeder.

Lang voordat ik een opleiding volgde tot reïncarnatietherapeut las ik boeken over reïncarnatie, hypnose en hypnotherapie. Toen ik in 1990 als dertigjarige het ‘Handboek Regressietherapie’ van Hans ten Dam in handen kreeg (over regressie- en reïncarnatietherapie zonder hypnose) vroeg ik aan mijn moeder Rietje (toen 53 jaar) of ik eens een ‘regressie op haar mocht oefenen’. Zelf wist ik wel wat van en over mijn eigen vorige levens, maar niets over een vorig leven van haar …  ik was me toch nieuwsgierig!

Mijn moeder hield zich niet bezig met reïncarnatie-onderwerpen. Ze was wel zo lief om te zeggen: ‘Je mag gerust op me oefenen hoor, maar ik denk niet dat je me kunt hypnotiseren en fantasie heb ik ook niet. Ik kon vroeger nog geen bedtijdverhaaltje voor jullie verzinnen.’

 

Ik zie me nog in de weer met een cassetterecorder en cassettebandjes (ja ja, het was in het tijdperk waarin de computer net zijn intrede deed, digitale voicerecorders waren er nog niet J) en een dekentje voor het te hypnotiseren slachtoffer… haha! Ik had namelijk ergens gelezen dat iemand het koud zou kunnen krijgen tijdens een regressie-sessie.

Hopelijk zou mijn moeder gaan vertellen over een vorig leven, ik wilde alles opnemen op cassette en dat later uitwerken. En ik wilde meteen therapeutische technieken proberen uit het boek van Hans ten Dam om mijn moeder ‘terug in een vorig leven te krijgen’, met of zonder hypnose.

 

Na een keurige ontspanningsoefening en terugtellen in de tijd…. van 10, 9, 8 etc. hopte mijn moeder –met gesloten ogen, in diepe staat van ontspanning- een vorig leven binnen. Met langzame, kalme stem vertelde ze wat ze zag: Pruisische soldaten. Ze was verbaasd. Was zij een soldaat of zag ze soldaten? Volgens haar was het rond 1880. We kregen het niet scherp. Ik vroeg haar verder terug in de tijd te gaan…hopla, mijn moeder zag zichzelf als een treurige vrouw, een novice, biddend in de kerkbanken van een grote kathedraal. “Ik hou niet van kerken”, mompelde ze. (zie verhaal monnik en novice in klooster).

Ineens constateerde ze ‘dat haar ogen liepen’ (tranen, een verdrietige herinnering?). Daarom vroeg ik haar nog verder terug in de tijd te gaan… naar heel lang geleden. Op dat moment leek me (onervaren als ik was op het gebied van reïncarnatietherapie) ‘ver weg’ beter hanteerbaar. Dat kon vast niet aangrijpend zijn…

Vergeleken met het werk dat ik nu doe, had dit ‘oefenen op mijn moeder’ niets, maar dan ook niets met therapie te maken.

 

Ik instrueerde haar verder terug in de tijd te gaan, zover als ze kon.  Ze zei: “Ik heb helemaal geen fantasie, maar wat ik nu toch allemaal zie. Dit is vreemd. Ik snap er helemaal niets van.”

Mijn nieuwsgierigheid was gewekt en ik liet haar vertellen: (hieronder het letterlijke verslag van de sessie, therapeutische waarde nihil, maar interessant is het zeker).

 

 

RIETJE’S HERINNERING AAN ATLANTIS

 

“Ik zie een grote kade die doormidden gebroken is en waar de zee doorheen buldert ... een grote overstroming. Ik kan niet zeggen waar dat nou precies is. Ik zie alleen maar een stuk zee, heel ver, heel wijds, met stukken rots aan de zijkant. Het is heel somber, nee meer heel stil. Net of het heel oud is... In een tijd die we nu niet kennen. Het doet me denken aan de pooltijd, zo, die sfeer... Heel stil, machtig, een enorm natuurgeweld. Een doorbraak, een kade, bulderende golven en dan heel wijds... zee met rotsen, maar alles is heel stil. Triest, somber en donker. Heel triest .... net of enorm natuurgeweld, van een macht die wij niet kennen, heeft gewoed, zodat je je heel nietig voelt... De natuur overheerst alles, je kan er niets tegen doen. De zee is zo woest, tenminste nu is-t-ie vlak, maar hij bulderde daarstraks door een kade heen. Een stenen wand waar een gat ingeslagen werd en daar bulderde die zee doorheen. Allemaal heel woest.

 

- Wat zie je om je heen?

Een schip! Een boot, die zit daar knel! Die kan niet op of neer, die zit daar gevangen. Een vrij ondiepe boot, zwart met een witte rand en een ijzeren rand eromheen. Die kan niet meer weg, die is gezonken.

 

- Wanneer speelt zich dit af?

De boot is van ijzer, dan is die toch niet zo oud? Vroeger had je toch houten boten? Hoe kan dat nou? Het is heel, echt heel lang geleden. Het lijkt wel een onderzeebootachtige boot, open aan de bovenkant (verbaasd). Gets, het ziet eruit als een soort onderzeeër, heel, heel geheimzinnig.... 't lijkt wel iets van Atlantis! Net of die boot ligt te spioneren ... of t-ie eigenlijk niet gezonken is, maar gewoon d'r ligt ... hij ligt zijn tijd af te wachten. Tussen twee rotsen ingeklemd. Onder het water.

 

- En als je boven het water kijkt, wat zie je dan?

Twee dunne ijzeren staafjes die omhoog steken, een soort periscoop. Oh! Ik zie hele rare fabrieken met heel raar licht eromheen. Hele gekke modellen. Witte stralende fabrieken met vierkantige, zeskantige schoorstenen en daarboven een enorm licht, als van een soort kernexplosie, een heel sidderend licht met allemaal spiralen. Vanuit die schoorstenen is het net of er hele grote spiralen in de lucht steken... Het is niet van deze tijd, het is iets vreemds. Net of er een enorme energie boven die schoorstenen hangt, of die spiralen boven die schoorstenen enorme energie uitstralen .... In die spiralen daar gebeurt iets.... Het is op een soort plateau in zee. Nou straalt er licht uit die eh torens. De torens zijn van steen, grijzig wit.

 

- Als je het plateau overziet, van bovenaf gezien, wat is er dan omheen?

Water, water. Ooooh, de Klos van Ruhmkorff!(*) (opgewonden en verbaasd tegelijk)

 

- Wat is dat?

Dat is een kracht, zooo groot! Daar staat een hele grote klos en die maakt energie, oh... nou gaan mijn ogen tranen. Dat is een grote klos die maakt energie met draden, met koperdraden. Net een grote garenklos.

 

- Energie-opwekking?

Ja, maar 't is iets wetenschappelijks. Er zijn wel mensen bij betrokken, maar toch gaat alles automatisch. Het wordt geregeld van onderaf, onder het plateau.... Raar, net of dat schip dat daar knel ligt, spioneert naar dat platform.... Oh, nou zie ik een duikerspak met een heel klein vaarbootje, een heel klein ijzeren bootje, een eenpersoonsbootje. Een afgesloten gondeltje. Ik zit in dat bootje, onder water. Ik zie de zeebodem... zand, de onderkant van het bootje heeft een punt, het raakt de zandbodem ... het zand dwarrelt op. Ik zie zeesterren op de zeebodem... Aan dat bootje zit een schroef die draait, een heel klein schroefje dat draait en daar beweegt-ie mee, daar komt ie mee vooruit. Ik kan ermee naar boven, ik kan zelf sturen. Ik kan er mee naar het wateroppervlak... Ja, (praat nu heel snel) dan kom ik boven het wateroppervlak en dan komt er een pijpje uit waar stoom uitkomt, een soort zwarte stoom. Ik kom boven het water. Oh jee, hele, hele zwarte rook komt eruit. Het staat in brand! Het bootje waarin ik zit smelt... Het smelt door de aanraking van het wateroppervlak. Terwijl ik naar boven kom ... eh ... het bovenste deel waar ik mee boven water kom, smelt. Op het water liggen allemaal witte blaren, witte bubbels ... en ... en dat springt! Van die witte bubbels op het wateroppervlak, grote blazen. Heet! Een hele dikke taaie laag op het water ... het is iets chemisch, iets dat kan branden. Iets heel raars, heel sinister .... d'r is iets gebeurd wat we niet kunnen bevatten. Het is een deel van het wateroppervlak, niet overal, waar zo'n dikke, witte brij opligt. Die brij kwam denk ik uit de lucht vandaan.

 

- Ga eens een klein stukje terug in de tijd. Wat zie je in verband met die fabrieken op dat plateau in zee?

Ik ziet iets draaien. Een heel vreemd ding dat ik nog nooit gezien heb. Een soort super hijskraan die je kan verstellen, vanuit een basis over het water heen. Die arm reikt heel ver over het water. Dat draait en daarop zit iets groots op een bol, die open is. Van heel dun ijzer, een geraamte waar je doorheen kan kijken. En dat draait maar, dat draait maar... dat tast iets af.

 

- Een radar?

Ja, zoiets. Dat tast dat eiland af. Net of er een energieschild om dat eiland heenhangt. Het is een controle-apparaat. Het maakt op die bol aantekeningen met een soort heel groot potlood wat automatisch beweegt, op en neer, op en neer. Het beschermt tegen aanvallen van buitenaf. En nu zie ik weer die bloemkoolachtige blaasjes. Rubberachtig ruikt het. Chemische blaasjes. Bah, dat stinkt. Rare chemicaliën, ik heb een rubber pak aan. Die lucht hoort bij dat onderwaterbootje.

 

- Waar hebben die chemische blaasjes mee te maken?

Een enorme explosie... Grondstoffen delven? Ik denk dat ik gevaarlijk bezig ben geweest. Dat ik dingen wou maken die niet bestonden. Nu zie ik weer die Klos van Ruhmkorff in het klein. Een beveiliging voor de manschappen. Beveiliging voor de helpers van het atol. We zoeken nieuw erts om te smelten. Dat is nodig voor energie, om de Klos te laten draaien. De fabrieken moeten blijven draaien om energie op te wekken voor de mensheid. Nu zie ik anderen, ze delven. Ze lopen in witgrijze pakken en hurken op de grond en het is net of ze iets aan een touw ergens uithalen, naar beneden, diep in de aarde. Er zijn er meer zoals ik. Ze hebben allemaal een kap op hun hoofd voor bescherming tegen die zwavellucht die er overal hangt.... Onderaardse geisers.

 

- Waar ben jezelf, wat doe je?

Ik delf. Ik zit met mijn ene arm omhoog, mijn andere arm trekt iets uit de grond omhoog, met een lange lijn. Ik zit op mijn knieën op de grond. De grond is hard, harde rots. Ik weet niet of die draad die naar beneden rolt, of die in water is of in grond.... kan ik niet zien. Ik delf erts voor energie, voor stroom, geleidestroom. Ik zit in een speciaal team van 6 mensen, maar die zien er anders uit. Ze hebben zwarte pakken aan van een soort asbest. Dun materiaal, zwart/grijs. Ze hebben stofbrillen op, grote zwarte stofbrillen. Beetje monsterachtig. Ik zie alleen de koppen.

 

- Waarom verkrijgen ze energie op zo'n vreemde manier?

De aarde is leeg. Dat kwam door de overstromingen. De aarde is primitief. Er waren rollende stenen, keien in beweging. Een grote aardbeving?

 

- Waar en hoe eet je ergens?

Hee, da's gek. In de lucht? Ik denk dat deze manschappen van beneden naar boven zo opgezogen worden. Opwaartse druk, oh nee, ze kunnen het zelf. Ze zetten zich vanaf de grond af, naar omhoog, door een soort cilinder. Ze kunnen zichzelf in beweging brengen en gaan naar boven en verdwijnen in een rond, zwart gat. Ze worden naar binnen gezogen lijkt het wel.... onder aan een ruimteschip hangen allemaal ronde cilinders ... ze springen als het ware op van de grond, door zo'n glazen koker en dan pakken ze zo'n cilinder van het ruimteschip en dan trekken ze zich zo op. En dan verdwijnen ze naar binnen.

 

- Wat doen die manschappen in dat schip?

De wereld verkennen, voor rust en orde. Het komt volgens mij van Plantana vandaan. Of Plansumus, zo klinkt het ongeveer. Er zijn meer van die schepen, een heel leger... Ik zie verder geen mensen, alleen die rotsachtige bodem met dat rubber. Ze zoeken naar iets in de grond met een lange, dunne draad. Met die draad maken ze gaten in de grond ofzo. Een hele, hele hete straal, het is maar heel dun. Meer een laserstraal, zo dun! Ze meten en zoeken ermee. Gek, het is echt heel lang geleden gebeurd hoor, ook al zie ik ruimtevaartdingen. Ik moet alsmaar aan Atlantis denken.”

 

 

Na afloop van deze exploiratiesessie vroeg ik aan mijn moeder wat ze met die Klos van Ruhmkorff bedoelde? Het was iets dat ze ooit op school geleerd had, iets natuurkundigs. Het fijne wist ze er niet meer van.

We waren allebei perplex na al deze informatie: ik omdat het me zomaar gelukt was om mijn moeder een vorig leven te laten herinneren, zij omdat ze niet begreep hoe ze dit allemaal kon weten of verzinnen. Ze had immers totaal geen fantasie… ;)

 

Dankzij Internet vond ik deze week pas een afbeelding van het apparaat (uit 1850) waarop ze doelde.

 

Klos van Ruhmkorff: een inductiespoel die vonken kon produceren van meer dan 30 centimeter (rond 1850). Deze spoel werd in de eerste radiozenders en enkele andere primitieve elektrische en elektronische apparaten gebruikt. Stroom werd van zeer hoge spanning opgewekt in de secondaire winding.

Voor meer informatie: http://hamradio.nikhef.nl/amrad/history/ruhmkorff/main.htm

 

Haar ervaringen rondom erts delven deden me het meest denken aan de boeken van Eric von Däniken: ‘Waren de Goden kosmonauten?’

 

 

REINCARNATIEHERINNERINGEN AAN ATLANTIS – LEESTIPS BOEKEN EA

 

Vorige levens in Atlantis (een algemeen verhaal over Atlantis op deze website + specifieke boekinformatie)

MRI-scan & Atlantis (een verhaal van mijn vader op deze website, over hoe een MRI-scan een herinnering aan Atlantis triggerde)

 

 

© Marianne Notschaele-den Boer/met dank aan Rietje’s bijdrage

 

 

Terug naar beginpagina voor de nieuwste boeken en verhalen over vorige levens.

____________________________________________________________________________________________________________

© Uitgeverij RHA Publishing, juni 2009 – Marianne Notschaele-den Boer