Slechte daden in vorige levens, spirituele groei in dit leven -

een vorig leven van Maggie - uit de praktijk reïncarnatietherapie van Marianne Notschaele-den Boer

© Uitgeverij RHA Publishing/RHA Reïncarnatietherapie

SLECHTE DADEN IN VORIGE LEVENS, SPIRITUELE GROEI IN DIT LEVEN

In alle (voorgaande) levens leer je iets. Dankzij kleine en grote gebeurtenissen. Dankzij goede en/of slechte daden. Een ‘zuiver geweten’ bouw je langzaam op, met vallen en opstaan.

Reïncarnatietherapeuten werken met vele soorten trauma’s waarvan de oorsprong zich in vorige levens bevindt. Bij problemen op het gebied van fobieën/angsten/verdriet/woede komen cliënten meestal terecht in slachtofferervaringen; ervaringen waarin hen iets vreselijks overkomt. Meestal komen ze pas in een later stadium, bijv. via het werken met problemen op gebied van schuld/schaamte of blokkades op kracht/talenten terecht in dader-vorige-levens-ervaringen.

Cliënten staan meestal niet in de rij om zwarte bladzijden uit hun voorbije levens onder de loep te nemen. Het lijkt ze eng. Stel je voor, wat ze tegen zouden kunnen komen…? Jammer! Het levert namelijk erg veel op. Inzicht, ‘weten’ hoe het zit met je ‘geweten’. Begrijpen dat ‘oude schuld’ mag worden losgelaten, dat de donkere kant mag transformeren tot licht. Eindelijk mogen en kunnen werken met je talent en kracht. Bevrijdend…

***

Via email kwam ik deze maand in contact met een talentvolle zangeres, Maggie. Haar hoogsensitiviteit speelt haar af en toe parten. Hierover mailden we. Ze is geïnteresseerd in spirituele groei, maar lacht veel paranormale gebeurtenissen weg naar het rijk der fabelen. Vorige levens vindt ze ergens heel gewoon, maar tegelijkertijd baalt ze ervan dat ze op haar pad komen. Hoe herkenbaar! (zie eigen verhaal)

Na het lezen van Ik was eens... voelde Maggie zich aangesproken door een verhaal waarin een relatie gelegd werd tussen podiumangst en een vorig leven waarin iemand werd onthoofd op een verhoogd schavot. Haar eigen podiumangst kwam ter sprake in onze mailwisseling: “Ik heb veel podiumvrees. Ik heb het gevoel dat anderen me geen kans geven en me bij voorbaat negatief zien.”

Ik kon het ‘therapeuteren’ niet laten… ;), want getuige haar website en curriculum vitae kan ze prachtig zingen. Ze ontroert en beroert mensen met haar stem, haar zang.

Maggie ging met gemaild huiswerk aan de slag om een donker stukje verleden te transformeren. Om zelf beter in het licht te kunnen staan.

Met haar goedkeuring volgt hieronder haar verhaal: over een beul die niet naar zijn eigen (innerlijke) stem luisterde.

“ Ik heb met aandacht en pen en papier geschreven, buiten, met de zon op mijn hoofd. De zon voelde als troost, een stukje “nu”. Ik hoefde niet te huilen en ik denk dat ik weet hoe het komt: Ik heb denk ik nog een brief nodig, want het grootste slachtoffer ben ik zelf. Het is net alsof dit stukje (zie hieronder) al ok is, alsof ik dat al heb gedaan, ik ben al in het reine met degene die ik pijn heb gedaan, het is me allang vergeven, ik heb het mezelf al vergeven. Ik heb mezelf de afgelopen weken geen moment veroordeeld voor het feit dat ik een beul was, ik heb me er ook niet echt over verbaasd. Ik veroordeel mezelf wel, en heel erg, voor het feit dat ik niet trouw ben geweest aan mezelf... Ik heb mezelf verloochend. Ah, nu moet ik wel huilen. Nou ja, dat dus.

Beste slachtoffer,

Het spijt me. Ik wist toen al dat het niet goed was wat ik deed, maar ik had de kracht niet en de moed niet om om te keren en weg te lopen. Ik heb je verschrikkelijk veel pijn gedaan en daar gruwel ik nu zelf van. Destijds kon ik mijn gevoel uitzetten, nu wil ik dat niet meer, en ik kan het ook niet meer zo goed. Ik zie het nog voor me, ik kan het nog horen, ik weet nog hoe het voelde... Niemand mag een mens, een ander leven, zoveel pijn doen. Ik ben boos op mezelf, nu, dat ik zo ver ben gegaan. Ik ben boos dat ik heb gedaan, wat ik heb gedaan.

Ik ben nu iemand anders. Toen was ik een man, een man die zich afzonderde van alle mensen om hem heen. Nu ben ik een vrouw. Een vrouw die heeft geleerd dat de mensen om haar heen belangrijk zijn. Ik voel me goed bij anderen, ik wil bij ze horen, ik wil één van hen zijn. Soms is dat moeilijk, omdat ik bang ben dat ze mij verkeerd begrijpen en me zullen veroordelen, maar ik weet hoe belangrijk echt contact voor me is. Ik leg me er nu niet bij neer dat ik het eng vind, ik ga het contact met anderen juist aan, hoe moeilijk ook. Toen wilde ik dat niet.

Ik deed toen alles wat me opgedragen was en ik probeerde er niet bij na te denken, er niet bij te voelen. Nu denk ik over alles wat ik doe na en ik probeer mijn gevoel vast te houden. Ook in dit leven verval ik wel eens in het oude patroon waarin ik mijn gevoel uitschakel, maar nu weet ik dat ik dan niet moet handelen, pas op de plaats moet maken. Ik wacht nu tot het gevoel terugkomt, ik zoek het juist, ik gebruik het als kompas. Ik denk over alles na en ik doe pas wat me is opgedragen als ik zelf ook vind dat het juist is. Ik zou in dit leven mezelf nooit meer toestaan te doen wat ik toen heb gedaan bij jou. Ik ben voorzichtig met anderen, vaak voorzichtiger met hen dan met mezelf.

Ik deed jou pijn maar ik heb mezelf toen ook heel veel pijn gedaan. Ik heb destijds niet geluisterd naar de stem in mij, naar mijn eigen walging en afkeer. Nadat ik je kapot heb geslagen heb ik mezelf nog verder teruggetrokken. Ik wilde me niet meer laten zien. Jij zat in mijn geheugen gebrand. Een film die terug bleef komen. Ik vond mezelf slecht. Ik heb in dat leven al flink geleden onder wat ik zelf heb gedaan. Ik voel me in dit leven soms nog steeds “slecht”. Ook al is er in dit leven geen enkele aanwijzing dat ik dat ook werkelijk ben. Ik geef om anderen. Ik ben een soort moeder Theresa, de enige voor wie ik soms slecht ben, ben ik zelf. In het leven waarin jij de martelaar was, was ik wel “slecht”, “slecht” omdat ik in staat was tot zoveel kwaads, ondanks mijn eigen stem, in naam van een ander. Ik veroordeel dat zelf ook.

Ik ben veranderd, ik ben een ander mens nu. Maar dat voel ik nog niet altijd. Ik ben namelijk nog steeds bang voor anderen, ik veroordeel mezelf nog steeds. Ik stap het podium op om te zingen maar ik voel me onrustig, alsof ik mijn truukje moet gaan doen, alsof ik iets moet gaan doen waar ik helemaal niet achter sta en wat me enorm veel pijn gaat doen. Ik voel me een marionet van het publiek. Ik heb nu echter geleerd om toch het podium op te stappen en te zingen. Zingen is niet slecht. Zingen is fijn. Ik ga daar iets moois doen, ik ben geen marionet. Waar kan ik spijt van krijgen? Ik doe iets moois!

In mijn leven nu heb ik geleerd om mijn kracht te voelen en eruit te putten. Ik kan blijven staan voor wat ik zelf denk en voel. Ik hecht daar ontzettend veel waarde aan. In dit leven heb ik geleerd dat ik ook mooie dingen kan doen voor mezelf, voor iedereen, voor alles wat leeft, als ik op het podium sta. Ik vier niet alleen dat ik iets doe wat ik wil, wat ik fijn vind, ik vier dat ik dat mag delen met de wereld. Ik zwaai niet met een net met een steen terwijl de massa joelt, ik zing, ik geef iets moois. Ik deel mezelf met anderen. Ik laat mezelf zien. Als anderen blij zijn met wat ik geef, dan zijn ze blij met iets moois, niet met iets gruwelijks.

Mijn leven nu is anders. Ik ben nu iemand anders. Ik wil niet langer gebukt gaan onder wat ik toen heb gedaan, ik wil genieten en ik mag genieten van wat ik nu doe...

Maggie (eens je beul).”

Mede dankzij haar hooggevoeligheid in dit leven zingt Maggie als professioneel zangeres de sterren van de hemel (“en tussen de sterren”, zoals ze zelf aanvulde).

Haar gevoeligheid ontwikkelde ze dankzij vallen en opstaan in voorbije levens (dus ook dankzij de misstappen als beul). Ze leerde hoe belangrijk het is je innerlijke stem te volgen, zuiver te blijven. Maggie’s gedachten: ‘ik heb het gevoel dat anderen me geen kans geven en me bij voorbaat negatief zien op een podium’ horen bij het leven als beul. Niet meer bij de Maggie van nu.

In haar huidige leven is ze vrij van schuld. Ze heeft in vele levens (bij)geleerd; donker transformeerde tot licht. Zoveel licht, dat ze met het volste recht op een podium in de schijnwerpers mag staan om te stralen, en zingen!

Met dank aan Maggie voor haar bijdrage.

Marianne Notschaele-den Boer

RHA Publishing

Meer lezen over dader- vorige levens/schuldthema:

- in mijn boek: Diehards in de war (o.a. over een SS-er en een bommenwerperpiloot in de 2^e wereldoorlog)

- in mijn boek: Ik was eens... (o.a. over een dame die haar concurrente in de liefde uit de weg ruimt)

- in mijn boek: Waarom Esther geen Robinson werd (het verhaal over een vrouw die anderen op de brandstapel laat belanden)

- op deze website: over een jaloerse monnik

Terug naar beginpagina voor andere verhalen & boeken over vorige levens

____________________________________________________________________________________________________________

© RHA Publishing, mei 2009