Vorig leven van Samira, uit de praktijk
reïncarnatietherapie van Marianne Notschaele
Een hekel aan strijken © Uitgeverij RHA
Reïncarnatietherapie
EEN HEKEL
AAN STRIJKEN
Regelmatig krijgen cliënten inzichten dankzij een consult 'vorige levens'. Er is dan geen sprake
van reïncarnatietherapie, maar van
‘iets te weten komen’ uit een vorig leven. Informatie die verhelderend en
probleemoplossend werkt.
Zo kwam Samira (40) met een aantal vragen, waaronder
de volgende: ‘Waarom heb ik zo’n hekel
aan strijken?’
Hoewel ze thuis als kind nooit in het huishouden
hoefde te helpen, had ze ‘zolang ze zich kon herinneren’ een grondige hekel aan
‘de strijk doen’.
Op haar 18e ging ze uit huis; van haar
moeder kreeg ze toen nota bene een strijkijzer en strijkplank kado: ‘omdat ze
vond dat ik goed voor mezelf moest kunnen zorgen.’ Samira raakte beide
attributen nauwelijks aan, kocht zoveel mogelijk strijkvrije kleding en vouwde
het wasgoed gekreukt en al op: ‘Van mij hoefde al dat gestrijk niet. Ik heb
ooit één keer een witte blouse gekocht met plooitjes en vouwtjes. Vreselijk!
Nooit meer!’
Was- en strijkgoed namen in hoeveelheid toe, o.a.
dankzij de komst van man en kinderen in haar leven. ‘Ik nam een werkster in
dienst, niet om schoon te maken, maar om het wasgoed voor ons gezin te
strijken.’
Om mijn opmerking dat magnetiseren (aurahealing)
vroeger ‘strijken’ werd genoemd, kan Samira niet lachen. ‘Wat een stomme
benaming.’
Telkens als Samira het over haar ‘hekel aan strijken’
heeft, zie ik een jong meisje voor me: in een andere tijd, lang geleden, in een
piepklein washok. Opgestapelde lakens, witte schorten en mutsen om haar heen.
Een meisje dat met ouderwetse strijkijzers werkt, die op een ijzeren plaat
boven een haardvuur worden verwarmd.
Als ik Samira dat vertel, zegt ze: ‘Hoe kan jij nou
weten dat ik daarvan nachtmerries heb gehad?’ Dat kan ik inderdaad niet weten,
want daarover heeft ze niets gezegd, maar beelden/plaatjes uit voorgaande
levens van anderen floepen bij mij gewoon tevoorschijn als ik mensen hoor
praten, tenminste… als ik me goed concentreer op uitspraken die cliënten doen.
Ik moet er wel mijn ‘derde oog’ voor inschakelen.
***
Ik vraag of Samira zich wil concentreren op
‘strijkgoed’ in combinatie met ‘van die zware ijzers’ (zie plaatje hierboven). Wat levert dat voor emoties op? Wat voelt ze daarbij? Denkt ze
daarbij? Wat is er aan de hand als ze dergelijke gedachtes en gevoelens
‘meeneemt, terug in de tijd?’
We komen in
een leven terecht dat zich afspeelt tussen 1600-1700. Land onbekend. Het gebied
doet Europees aan.
Een 6-jarig meisje, woonachtig in een stad,
verliest beide ouders door ziekte. Ze wordt door naaste familie in huis opgenomen,
maar zodra ze kan werken moet ze zelf in haar eigen onderhoud voorzien. Ze is 8
jaar als ze een onderkomen en een baantje in een weeshuis (armenhuis) krijgt.
Het meisje
werkt van half vijf in de ochtend tot zeker tien uur in de avond. Dag in, dag
uit, week in, week uit. In ruil voor haar werkzaamheden als vloerveegster en
afwashulp krijgt ze eten en mag ze bij het overige personeel op zolder onder de
hanenbalken slapen. Familie ziet ze niet meer.
Een half jaar
later wordt ze ‘bevorderd’ tot wasmeisje. Ze haalt water bij de pomp, sjouwt
ketels, kookt water, wast lakens, schorten, mutsen en jurken, spoelt, hangt
wasgoed op. Strijkt tot in de late avonduren. Met zware strijkijzers, die op
een binnenvuur worden verhit. Vooral plooien persen in mutsen en plooikragen
strijken vindt het meisje een heidens
karwei. Het harde werken op zich is niet traumatisch, ze weet niet beter.
Op een dag
krijgt ze de opdracht even op een pasgeboren baby te letten, tussen het vele
strijkwerk door. Een bijzondere gebeurtenis, want in het armenhuis ziet het
meisje alleen volwassenen of wezen, ouder dan 6 jaar. Het wasmeisje is verrukt
en fantaseert dat het murmelende wichtje familie is, dat ze nu iemand voor
zichzelf heeft om van te houden. Tussen de strijk- en waswerkzaamheden door
gaat ze telkens kijken. De baby vindt ze zo lief!
En dan…
opeens is de baby weg! Hoewel het meisje weet dat iemand gekomen is om de baby
op te halen, weigert ze dit te geloven. Ze vindt het ‘haar kindje’.
Werktuiglijk
doet ze haar vele was- en strijkwerk. Plooien in mutsen worden niet goed meer
gestreken, ze brandt haar armen aan de zware strijkijzers, laat ketels kokend
water vallen. Het meisje denkt alleen nog maar aan de baby. In haar
kinderfantasie: ‘haar baby’. Ze zou de baby het liefst willen zoeken, maar
waar?
Een paar
maanden later loopt het meisje een longontsteking op en blaast, oververmoeid
van het vele werk dat gewoon doorgaat, haar laatste adem uit.
Dit ‘oude’ verhaal/vorig leven ontrafelen, waarin ‘strijken’ verbonden raakte met ‘verlies
en verdriet’ is niet hetzelfde als therapeutische herbeleving, maar zorgt
wel voor hetzelfde effect. Begrijpen waarom je ooit een hekel had aan strijken,
waar dat mee te maken had, geeft inzicht. Weten waarom, lucht op. Bovendien
geeft het een nieuwe kijk op ‘strijken’: is strijken in Samira’s huidige leven
net zo erg als toen?
Onbewust wilde Samira niet herinnerd worden aan pijn
en verdriet/verlies, dat (volgens het wasmeisje) bij strijken hoorde.
‘Strijken’ koppelde ze ooit aan ‘hard werken en mensen (ouders, babytje)
verliezen’. Maar hiervan is bij strijken in 2009 geen sprake meer.
Het ene inzicht leidde tot het andere: Samira mailde
later: ‘Ik begrijp nu ook waarom ik klederdrachtmutsen haatte. Die zitten vol
met van die plooien. Daarvan heb ik er in dat vorige leven duizenden gestreken.
Ik zal strijken nooit echt superleuk vinden, maar ik haat het niet langer en
dat is al heel wat voor mij.’
***
Voor mensen die wel van wassen en
strijken houden (J), neem eens een kijkje op de volgende
website: Wasch en
Strijk Museum in Boxtel Op die website en in het museum kun je
o.a. zien (mooie plaatjes!) welke strijkattributen vroeger allemaal nodig waren
om pofmutsen of plooikragen in model te brengen.
Het plaatje bovenaan deze webpagina is
een fotootje dat ik zelf maakte. Ooit kreeg ik deze antieke strijkijzers kado.
Pas nu kijk ik ernaar met andere ogen. Wat ben ik blij dat iemand lichtgewicht
strijkijzers heeft uitgevonden…!
Met dank aan
Samira voor haar bijdrage.
Marianne Notschaele-den Boer
RHA Publishing
Terug naar beginpagina voor
andere verhalen.
Naar informatie over boek
met vorige levensverhalen
© RHA Publishing, februari 2009