Vorig leven van Betty, uit de praktijk reïncarnatietherapie van Marianne Notschaele

Vliegende non © Uitgeverij RHA Reïncarnatietherapie

VLIEGENDE NON

Betty (48) is ‘een engel’ in onze harde maatschappij van tegenwoordig. Ze is lief en zorgzaam voor familie, vrienden, bekenden èn onbekenden. Ze staat klaar voor anderen, in woord en daad. Zo vonden al vele door haar zelf bereide maaltijden hun weg naar bedlegerige zieken. Personen die door haar geholpen worden bedanken haar met kleine geschenkjes, meestal in de vorm van engelen (kaarten, beeldjes), omdat ze die spaart.

Een ‘engel’ omringd door engelenafbeeldingen, en dat terwijl ze niet eens gelovig is. Betty gaat er wel van uit dat iedere persoon op de wereld licht kan verspreiden door goed te doen. Zoals ze zelf zegt: ‘Van de kerk moet ik niets hebben. Daar heb ik helemaal niets mee.’

Omdat ik Betty goed ken, spraken we een keer over vorige levens. Al kletsend stuitten we op een vorig leven van haar. Betty zou Betty niet zijn, (soms te) goed als ze is, om daarvan voor mij geen verslagje te maken.

Zie hieronder het resultaat:

“Ik was de middelste dochter van een kleine boer, drie zussen boven en drie broers onder mij. We hadden het gezellig. Er was altijd genoeg te eten en de kamer waarin we woonden was warm. Ik deed mijn best om mijn vader en moeder zoveel mogelijk te helpen.

Voor mijn gevoel was ik gelukkig. Totdat ik van de ene op de andere dag naar het klooster moest. Het was een grote eer voor mijn ouders en zij waren ook erg trots op mij.

Het klooster lag ver van ons vandaan, buiten, niet in een dorp ofzo.

Ik kreeg een eigen kamertje, maar de nonnen waren niet aardig. De hele dag moest ik dweilen, bidden en van alles uit mijn hoofd leren. Maar mijn hoofd zat zo vol dat er niets meer bij kon. Daarom vonden ze mij erg dom.

Op mijn kamer huilde ik mezelf in slaap. Wat had ik toch verkeerd gedaan dat mijn ouders me dit aandeden?

Ik wilde spelen en rennen in het weiland. Ik voelde me verraden want ik was thuis lief en behulpzaam geweest. Nu was er alleen kou en haat om mij heen. De rust en regelmaat in het klooster maakten me gek. Ik werd steeds verdrietiger. Ik kon niet terug naar huis gaan en het klooster was ook niets.

Op een dag ben ik uit een raam gestapt (vanaf andere verdieping) en zag mezelf liggen als een witte, dode vlinder op de binnenplaats.

 Na mijn dood zag ik mijn moeder hartverscheurend huilen bij het nieuws dat ik op niet gewijde grond werd begraven. Mijn vader was er niet bij.

Meer kwam er niet los; geen idee in welke tijd het was. Heb ook geen mensen van nu herkend. Zag alleen nonnen met grote, witte kappen.”

Geen ‘vliegende non’ (zoals in de televisieserie uit 1970), maar een novice die geen uitweg meer zag en te pletter viel op de binnenplaats van een klooster. Niet vreemd, dat Betty met zo’n vorig leven in haar ‘bagagezak’ niets wil weten van nonnen, kerk of geloven; gelukkig dat de zachtheid (zorgen voor anderen) uit dat leven bleef…;)

Met dank aan Betty voor haar bijdrage.

Marianne Notschaele-den Boer

RHA Publishing

Terug naar beginpagina voor andere verhalen.

Naar informatie over boek met vorige levensverhalen

© RHA Publishing, juni 2008