Wat kun je leren van daderschap in
voorgaande levens?
Een vorig leven van Pauline (35): “Het zijn
maar beesten, het zijn wilden”.
Uit
de praktijk reïncarnatietherapie van Marianne Notschaele-den Boer
© Uitgeverij RHA Publishing/RHA
Reïncarnatietherapie
WAT KUN JE
LEREN VAN DADERSCHAP IN VOORGAANDE LEVENS?
Pauline (35) wilde tijdens haar therapietraject
uitzoeken waarom ze in haar huidige leven ‘alles op haar schouders nam’. Ze vond
dat ze ‘te moeilijk was voor zichzelf’, wilde weten waarom ze in vorige levens
zo vaak slachtoffer was. Ze wilde ‘makkelijker voor zichzelf worden’, haar
eigen weg bepalen in positieve zin. Beter grip krijgen op haar leven.
Uitspraken van Pauline waren oa:
-
‘Ik ben bang dat ik moeilijk ben voor anderen.’
-
‘Ik haat mensen die anderen geweld aan doen, zelf zou
ik dat nooit doen.’
-
‘Ik kan niet tegen mensen die alleen aan zichzelf
denken.’
-
‘Ik zal nooit een ander kwetsen of iets afnemen.’
-
‘Ik voel me zo
vaak schuldig.’
In eerdere therapiesessies was al een vorig leven van
Pauline als (oorlogs)slachtoffer -in de
2e wereldoorlog- aan bod
gekomen. We zouden nu naar daderlevens gaan kijken. Om de boel een beetje in
evenwicht te brengen. Niet alleen zielige verhalen uit haar verleden
opduikelen. Iedereen is immers wel eens ‘slecht’ geweest. Daderlevens boven
tafel krijgen zorgt er vaak voor dat iemand wint aan daadkracht, kracht die
totdantoe blokkeerde.
We begonnen de sessie met het formuleren van haar
doel: ‘Nu wil ik wel eens grip op mijn leven hebben. Ik wil de controle!’
Hoe meer ze zich op deze gedachten concentreerde, hoe
meer ze daarbij voelde aan emoties en lichaamsgevoelens. Het idee om grip te krijgen, de controle te hebben, voelde lekker. ‘Het
geeft me een gevoel van macht’. Ze balde haar vuisten, zette haar kin
krachtig naar voren en lachte breeduit. Pauline hoefde niet eens haar ogen te
sluiten om beelden op te roepen die daarbij hoorden.
***
Hieronder vind je een deel van mijn aantekeningen,
genoteerd tijdens haar sessie (*1)
Vorig leven
1: ‘Slaven zijn maar beesten’
“Ik zie
beelden van slavernij. Amerika, voor de burgeroorlog.
Zwarte slaven
zitten aan kettingen. Enkele tientallen, het zijn beesten.
Ik ben een man
en werk op het land voor een baas, maar ik heb 15 slaven onder me. Ze werken
voor me. Leuke baan, goed betaald. Veel macht. Iedereen wil wel zo’n baantje.
Ik ben er goed in. Ik straf consequent
met de zweep. Ik doe het al jaren.
Als de
slavernij ophoudt, vertrek ik naar een staat waar nog wel slavernij is en begin
ik opnieuw. Meer slaven onder me. Tot het einde van dat leven ben ik ervan
overtuigd dat dit de juiste denkwijze is, dat slaven beesten zijn.”
Vorig leven
2: ‘Het zijn maar domme wilden’
“Ik ben een
veroveraar (man) voor de Spaanse koning. Juiste tijd weet ik niet.
Ik had jong
al interesse in vechten. Lekker bloederig. Op mijn 14e al een
vechtersbaas. In het leger gegaan. Leiding geven, heerlijk. Vervelende dingen
delegeren, lekker. Mijn uniform en wapens worden door anderen schoongemaakt,
hoef ik zelf niet te doen. Eerst was ik soldaat, maar ik ben gehaaid. Dat
brengt me tot officier. Het gaat vlot. Hoogste rang. Direct onder de koning.
Generaal ofzo.
Ik word
ontboden bij de Spaanse koning. Het klikt goed tussen ons. Mag troepen
aanvoeren. Hij gelooft in me, hij wil meer macht, power, meer land. Meer macht
over andere landen. En dan meteen het geloof overbrengen. Ik ben wel gelovig,
maar niet zo erg.
Ik krijg vier
schepen mee. Voer mannen aan. De kapitein staat onder mijn bewind. Ik delegeer
het varen. Goede vrienden met de kapitein. Soldaten en matrozen aan boord. Ruim
een jaar onderweg. Ik laat zien wie de baas is. Geweldige tijd. Mensen die
niet luisteren worden met zweep afgestraft.
Land in
zicht. Uitgestrekt gebied. Vriendelijke mensen, een stel wilden. Hun gedrag is
primitief. Hutten, kralen. Wij doen of we geen schatten zoeken. Doen net alsof
goud niet belangrijk is. Schatten afpakken, ze zijn dom. We slaan toe. Goud
verzamelen. Machtig gevoel, geweldig om te doen. Alles volledig onder controle,
grip op de situatie.
Ik denk aan
mezelf, verleg grenzen, krijg steeds meer aanzien. Geweer/zwaard. Land
veroveren en in kaart brengen. Laat ik doen. Ondergeschikten van me lopen in
een hinderlaag van wilden. Ik besluit wat beter op te letten, op mijn hoede.
Mijn ploeg wordt kleiner, te weinig manschappen.
Na een jaar
of vijf terug. Ondertussen zijn al diverse scheepsladingen naar Spanje
teruggekeerd. Ik moet terug, ontboden bij koning. Macht was al die tijd leuk,
ik was een soort eigen koning geworden met een eigen gebied bij die wilden.
Voor ik kan terugreizen word ik vermoord door wilden, loop in hinderlaag. Speer
door mijn hart.”
Zowel als slavenbaas in Amerika, als rovende Spanjaard
voor de koning, sloeg Pauline er in beide levens stevig op los met een zweep om
anderen te straffen. Ze voelde geen schuld, geen wroeging.
Als man was ze ‘moeilijk voor anderen’ en ‘deed ze
anderen geweld aan’ (zie Pauline’s
uitspraken bovenaan in dit verhaal) De
zwarte slaven in Amerika zullen hun baas vast gehaat hebben; de wilden zullen
de plunderende Spaanse veroveraar niet zonder reden in een hinderlaag hebben
gelokt. Beide mannen dachten voornamelijk in die levens aan zichzelf. Kwetsten
anderen met woorden of zweep, dachten licht over de gevolgen ervan voor ‘die
beesten’ of ‘die wilden’. In die mannenlevens voelde ‘Pauline’ geen schuld.
Maar Pauline nu, liep wel rond met vage schuldgevoelens, hetgeen zich vertaalde
in een zeker weten, dat zij ‘dergelijke dingen nooit zou doen’, zoals anderen
spullen afnemen, kwetsen of geweld aandoen. Op onbewust niveau was die les wel
degelijk geleerd.
Toen ze de krachtige daderlevens tegenover haar vorige
leven zette waarin ze zelf een zielig slachtoffer was, werd haar plots erg veel
duidelijk.
Tijdens een eerdere sessie had ze al een pijnlijk
vorig leven ervaren als Joodse vrouw, die in de 2e wereldoorlog beroofd werd
van al haar persoonlijke ‘schatten’ (familie/bezittingen); de vrouw werd
bovendien in een kamp gestraft tijdens een gruwelijk zweepincident. In
dat leven harkten Duitse soldaten schatten bij elkaar van goedgelovige,
onwetende Joden, net zoals de Spaanse veroveraar ooit gouden voorwerpen
verkreeg van die ‘domme wilden’.
Pauline maakte de balans op wat betreft dader- en
slachtofferlevens. Sloot de boeken, en stapte daarna vrij van schuld haar
huidige leven binnen. Als je oprecht geleerd hebt van goede- en slechte daden,
als je weet hoe het hoort, als je begrijpt dat alles wat je doet gevolgen
heeft, dan mag je verder en ballast afwerpen …J
Met dank aan
Pauline voor haar bijdrage.
(1*)
In Pauline’s geval gebruikten we een lichte vorm van trance. Zie traject reïncarnatietherapie. Tegenwoordig
werk ik meestal op andere wijze, zie consult nu
Marianne Notschaele-den Boer
RHA Publishing
Terug naar
beginpagina van www.vorigelevens.nl
voor andere verhalen over vorige levens.
Aanverwante verhalen:
Over het dienen van een koningin -
kruistocht
____________________________________________________________________________________________________________
© RHA Publishing, oktober 2009