Vorig leven van Raymond, uit de praktijk
reïncarnatietherapie van Marianne Notschaele
Neergeschoten in Vietnam © Uitgeverij RHA
Reïncarnatietherapie
NEERGESCHOTEN
IN VIETNAM
In een week waarin ik bezig ben met het uitwerken van therapiesessies
van ‘soldatenlevens’ voor een een nieuw boek met cliëntverhalen, ontvang ik een emailtje van Raymond (41). Via een
forum waar paranormale ervaringen worden besproken is hij terechtgekomen op
deze website met verhalen over vorige levens.
Repeteerdroom
Vietnam
In zijn email meldt hij: “Ik heb wat verhalen en ervaringen van mensen gelezen en dacht dat ik
met mijn ervaring wellicht een bijdrage aan uw site kan leveren. U moet maar
zien of het iets is voor uw site.”
Ja, denk ik, als ik zijn meegezonden verhaal over een
ski-ongeluk en een repeterende droom over Vietnam (*1)
lees, dat kan best wat voor deze site zijn, maar dan moet ik ‘m toch eerst even
aan de telefoon spreken. Zomaar via email een verhaal op de site ‘ploppen’ vind
ik niet zo netjes. Ook wil ik verifiëren of het echt zijn verhaal is, want via
Internet wordt zoveel gekopieerd.
Als ik Raymond bel, klinkt zijn stem enthousiast,
stevig en ‘down to earth’. Op mijn vraag of het telefoongesprek hem nu uitkomt,
antwoordt hij dat hij niet wil dat anderen op zijn werk kunnen meeluisteren,
want praten over een vorig leven wordt door vele mensen in zijn omgeving als
gek beschouwd.
Aan dit denkbeeld moet ik even wennen. Ik werk al zo
lang met vorige levens en reïncarnatietherapie dat ik soms vergeet dat skeptici er totaal anders over
denken.
Raymond heeft zo zijn eigen ideeën en theorieën over
paranormale ervaringen en vorige levens. Doorgaans laat hij conclusies en
verklaringen in het midden. Hij accepteert dergelijke ervaringen zoals ze zijn;
wel vindt hij het boeiend om hierover met anderen van gedachten te wisselen en
erover te filosoferen.
Oorlog – het
schiet me te binnen
Tijdens het telefoongesprek zegt hij een paar keer: ‘Het
schiet me te binnen’… en daar
moet ik om glimlachen. Als ik hem hoor praten zie ik als vanzelf beelden van soldaten die strijd leveren in de tweede
wereldoorlog. Vandaar dat ik tegen hem zeg, dat het mogelijk is dat hij ook
iets met de tweede wereldoorlog heeft( *2),
maar hij heeft daarin niet zo heel veel interesse. (Raymond schrijft in een latere email wel een aanvulling
hierop, zie onderaan **)
‘Wat voor werk doe je?’, informeer ik. ‘Zit je bij het
leger?’
‘Ja, toen wel.’
‘Nee, ik bedoel nu. Zit je in het leger?’
‘Ja, maar ik heb een burgerfunctie.’
Jammer dat hij me aan de andere kant van de lijn niet
ziet lachen. Eens militair, vaker een militair. Vaardigheden in meerdere levens
op militair terrein kunnen talenten worden. Bovendien, als je vaker in
voorgaande levens in strijdgewoel bent omgekomen kan het zijn dat je de
vaardigheden, opgedaan als militair, wel dit leven wilt benutten, maar liefst
op veiligheidsmissies of in dienst van het leger in burgerfuncties.
Ik spreek af een ‘introotje’ bij zijn verhaal te maken
en als hij dat goedkeurt, dan zet ik ’t op de website. Bij deze.
Hieronder volgt Raymond’s verhaal:
“Ik
heb vele jaren geleden meer dan eens gedroomd dat ik mij in een oorlog bevond.
Ik was in een gebied waar verschillende hutjes verspreid over een stukje grond
stonden. Het waren van die kleine hutjes met een hoop riet en klei. Die
omgeving herken ik nu uit films over de Vietnamoorlog. Ik weet niet zeker of
het die oorlog betrof, maar de omgeving doet me daar wel aan denken.
In die droom was ik
een militair in een groep. Op een gegeven moment moest ik mij vanachter een
hutje naar een andere hut, die een meter of 20 verderop stond, verplaatsen.
Terwijl de kogels mij om de oren vlogen nam ik een sprint naar die andere hut.
Tijdens die sprint werd ik met een soort mitrailleur in mijn rug geschoten.
Het was een
levensechte droom, waarbij ik de kogels daadwerkelijk in mijn rug voelde. Het
deed geen pijn maar het was alsof een masseur met zijn vingertoppen hard op mijn
rug klopte.
Een paar jaar geleden
ben ik tijdens mijn wintersportvakantie in Oostenrijk door een Duitser omver
geskied. Ik stond stil, maar werd door de schouder van die skiër met
ongelooflijke kracht omhooggeduwd waarna ik na een achterwaartse salto op mijn
rug, en bovenop mijn fotocamera, met een klap op de grond terechtkwam.
Ik ben enige tijd
buiten westen geweest en heb mijn leven letterlijk als een soort versneld
afgespeelde film aan me voorbij zien gaan. Toen ik bijkwam was de
trauma-helikopter al gearriveerd. Nadat ik ingepakt was in een soort folie, een
kraag omkreeg en in de helikopter was gedragen, werd ik met spoed naar het
ziekenhuis in Zürich gevlogen.
Na enige tijd op de
gang van het ziekenhuis te hebben gelegen is er een MRI-scan gemaakt. Uit die
scan bleek dat ik een aantal ribben gebroken had. Ook werd een breuk in een
rugwervel geconstateerd. Omdat de artsen bang waren dat de breuk in mijn rug
een verlamming zou veroorzaken, zijn ze erg voorzichtig met me geweest en moest
ik twee weken plat blijven liggen. Pas na twee weken durfden ze mij naar
Nederland over te vliegen, alwaar ze wederom een MRI-scan hebben gemaakt. De
Nederlandse arts bevestigde dat ik gebroken ribben had. Ook de breuk in mijn
rugwervel was duidelijk te zien op de scan. Echter, reden voor paniek was er
niet. De arts verzekerde mij namelijk dat er weliswaar een breuk te zien was,
maar dat die nooit door het ski-ongeluk veroorzaakt kon zijn. Volgens die arts
betrof het resten van een heel oude breuk.
Min of meer opgelucht
heb ik nog lang nagedacht over de mogelijke oorzaak van die breuk. Zowel ik als
mijn ouders kunnen ons niet herinneren dat ik ooit in mijn leven een ongeluk
heb gehad waar zo'n breuk door zou kunnen zijn ontstaan. Het bleef een
mysterie.
Totdat ik plotseling
terugdacht aan die repeterende droom van mij waarin ik tijdens een
oorlogssituatie ben neergeschoten in de rug. Precies op de hoogte waar ik nu
die breuk heb. Zou deze oude breuk dan werkelijk een ‘erfenis’ uit een vorig
leven kunnen zijn? Ik heb er in ieder geval geen andere verklaring voor.
Frappant blijft het wel! Hoe ongeloofwaardig dit verhaal op anderen
misschien ook overkomt, het is allemaal echt gebeurd. De verklaring laat ik in
het midden.”
Traumahelikopter
Ik vergat Raymond tijdens het telefoongesprek te
vertellen dat de traumahelikopter, die hem van de plek vervoerde waar het
ski-ongeluk gebeurde naar Zürich, de oude ervaring van een vorig leven in
Vietnam waarschijnlijk triggerde. (Als neergeschoten Amerikaanse militairen
geluk hadden, werden ze uit het oerwoud gered door hun maten in
legerhelikopters.)
Oude wonden uit vorige levens zijn soms wel degelijk
zichtbaar in een daaropvolgend leven (zowel lichamelijk als energetisch).
Dr. Ian Stevenson, een alom gerespecteerd wetenschapper
die reïncarnatiegevallen wereldwijd onderzocht, beschreef dergelijke gevallen
in een lijvig, overigens saai boekwerk(*3).
Ook ik kom in mijn praktijk regelmatig tegen dat
cliënten oude verwondingen uit vorige levens ‘bij zich dragen’ in dit leven
in de vorm van apart gegroepeerde moedervlekken of wijnvlekken op de huid.
Eveneens zijn oude verwondingen (zowel uit vorige levens of dit leven)
zichtbaar/voelbaar/op te merken in de aura, het energieveld van een mens.
Wanneer men in meerdere levens verwondingen heeft opgelopen aan de rug, zoals
waarschijnlijk bij Raymond het geval is, is het energiesysteem op die plek
beschadigd.
Jammer, dat niet iedereen dat met het blote oog kan
zien… maar wellicht is het zichtbaar op een MRI-scan. Echter, een hedendaagse
arts kan een scan alleen maar verklaren binnen de context van dit leven.
Toen ik Raymond hier wat over vertelde, zei hij tot
slot: ‘Gelukkig, dan ben ik zo gek nog niet.’
‘ Precies’, zie ik, ‘ je bent hartstikke gewoon! Het
is alleen jammer dat niet iedereen bekend is met vorige levens.’
(**) Raymond schreef in een aanvullende email:
Over zijn dromen: “Er schoot me nog een andere
herinnering te binnen die ik eigenlijk al lang vergeten was omdat deze veel
korter en minder frequent naar boven kwam. Als deze aanvulling te veel is mag
je het best weglaten, hoor. Ik herinner me namelijk nog een droom dat ik
neergeschoten werd. Ik dacht dat het toen ook een militair was, maar ik weet
het niet 100% zeker meer. Het is slechts een heel kort fragment.
Het enige dat ik mij nog herinner is dat ik dit keer
over gras ren, trachtend mezelf in veiligheid te brengen. Mijn gevoel zegt me
dat het een weiland was. Temeer omdat ik tegen een greppel aan loop. Met mijn
belagers op de hielen besluit ik de greppel over te springen en klim tegen de
met gras begroeide helling op. In tegenstelling tot mijn droom waarbij ik mij
in een oorlog bevond en met een wapen in de handen liep, ben ik nu onbewapend.
Terwijl ik langs de zijkant van de helling schuin omhoog ren word ik wederom
neergeschoten. En weer voelden de kogels die ik ‘opving’ levensecht aan. Hoewel
ik niet zeker ben of ik in deze droom ook militair was, zegt mijn gevoel me wel
dat dit zich ook tijdens een oorlog (wellicht toch die 2e
wereldoorlog) heeft afgespeeld. Zou het kunnen zijn dat ik deze herinnering
vergeten was omdat die tweede wereldoorlog langer geleden is dan de
Vietnamoorlog? Ik realiseer me nu opeens dat als dit allemaal werkelijk gebeurd
is, ik mij zelfs 2 voorgaande levens herinner. Althans 2 herinneringen aan hoe
ik aan mijn einde ben gekomen.”
Over het ski-ongeluk: “Grappig detail, maar misschien
niet relevant, is dat ik direct na het openen van mijn ogen mijn broer de
opdracht gaf het gebeuren te filmen en te fotograferen. Voor zover hij daartoe
in staat was (hij was zich namelijk rotgeschrokken!) heeft hij mij gefilmd, tot
grote ergernis trouwens van het ambulancepersoneel. Schande vonden ze het, dat
toeristen de ellende van een ander filmden. ‘Schaulustigen!’ Zij wisten natuurlijk
niet dat ik die opdracht aan mijn broer zelf gegeven had…lol… Mooi gezicht hoe
ik op de film tijdens het opstijgen van de helikopter nog vanachter het raampje
naar ‘het publiek’ zwaai.”
Aanvulling op dit laatste: Bij het lezen van dit
stukje tekst van Raymond, zag ik spontaan nieuwe beelden uit zijn Vietnamleven.
Een Amerikaanse militair wordt zwaar gewond omhooggetakeld in een helikopter
door zijn maten. Groene, jungle-achtige omgeving. Een journalist in de
helikopter (‘bewapend’ met zo’n ouderwetse fotocamera) fotografeert wat er
allemaal gaande is. Hier zou je warempel een gedachte aan over kunnen houden
van: zolang ik gefilmd/gefotografeerd word, leef ik nog … J!
Met dank aan
Raymond voor zijn bijdrage.
(*1) Repeteerdromen
kunnen een signaal zijn richting vorige levens. Het hoeft niet natuurlijk.
Maar wanneer er sprake is van nachtmerrie-achtige repeteerdromen met ‘dodelijke
afloop’ die zich afspelen in een ‘ouderwets aandoende setting’, is de kans
groot. Helemaal wanneer het om angstige repeteerdromen gaat, gedroomd als kind
tot een jaar of 7.
(*2) De
tijdsperiode tussen twee levens in kan heel kort zijn (het is daarom echt
mogelijk dat mensen die stierven tijdens de Vietnamoorlog, nu alweer rondlopen
-- zij het met hun ziel in een ander lichaam-
en bijv. ook vorige levens hadden in de beide wereldoorlogen). Dit
wellicht in tegenstelling tot antroposofische gedachtengangen dat de tijd
tussen levens in 100 jaar in beslag neemt. Dat kom ik in de praktijk zelden
tegen, eerder een snelle opeenvolging van levens, zeker wanneer vorige levens
afbrupt zijn afgebroken door traumatische ervaringen.
(*3) Dr. Ian Stevenson: “Reïncarnatie.
Twintig gevallen van vermoedelijke wedergeboorte.”
Marianne Notschaele-den Boer
RHA Publishing
Voor
een ander verhaal over vorige levens en een MRI-scan: klik hier
Een ander oorlogsverhaal met nawerkingen in deze tijd:
Soldaat in het leger van
Napoleon
Oorlogservaringen vindt u in ‘Diehards
in de war’ en ‘Waarom Esther geen Robinson werd’.
NIEUW: Boek 'DIEHARDS IN DE WAR' - oorlog en
reïncarnatietherapie
NIEUW: Boek 'IK WAS
EENS...' - vorige levens en reïncarnatietherapie
Boek
‘WAAROM ESTHER
GEEN ROBINSON WERD’ - vorige levens en reïncarnatietherapie
Terug naar beginpagina voor
andere verhalen.
© RHA Publishing, april 2009